Wprowadzenie

Komórki HMC3, znana również jako klon mikrogleju ludzkiego nr 3, CHME-3 lub CHME3, stanowi jedną z najczęściej stosowanych ludzkich linii komórkowych mikrogleju w badaniach z zakresu neuronauki. Linię tę ustanowili w 1995 roku Janabi, Peudenier, Héron i współpracownicy poprzez immortalizację ludzkich makrofagów pochodzących z embrionalnego mózgu przy użyciu dużego antygenu T wirusa SV40. [1] Komórki HMC3 zachowują podstawowe cechy mikrogleju, w tym konstytutywną ekspresję cząsteczki adaptacyjnej Iba-1 wiążącej zjonizowany wapń oraz indukowaną przez interferon gamma ekspresję antygenów MHC klasy II. [2] [3] Jako komórki odporności wrodzonej występujące w ośrodkowym układzie nerwowym, mikrogleje odgrywają kluczową rolę w chorobach neurozapalnych, chorobie Alzheimera i innych chorobach neurodegeneracyjnych. Komórki HMC3 stanowią zatem łatwą w obróbce ludzką platformę in vitro do badania aktywacji mikrogleju, środków neuroprotekcyjnych, wirusowych neuroinfekcji oraz mikrośrodowiska nowotworowego glejaka wielopostaciowego.

Najważniejsze wnioski

• Komórki HMC3 to nieśmiertelne mikrogleje z ludzkiego mózgu płodowego, uzyskane w wyniku transfekcji antygenem dużym T wirusa SV40.
• Linia komórkowa wykazuje stałą ekspresję Iba-1, a po stymulacji interferonem gamma dochodzi do zwiększenia ekspresji cząsteczek MHC klasy II; wyniki badań dotyczących ekspresji CD14, CD11b i CD68 różnią się w zależności od laboratorium i należy je zweryfikować dla każdej konkretnej partii.
• Komórki HMC3 stanowią powszechnie stosowany model in vitro do badań nad chorobami neurozapalnymi, chorobą Alzheimera oraz chorobami neurodegeneracyjnymi.
• Linia ta jest podatna na zakażenie wieloma wirusami neurotropowymi, w tym wirusem Zika, wirusem choroby Borna typu 1, wirusem chikungunya oraz rinowirusem.
• Komórki HMC3 w sposób stały wyrażają gen NOX4 i wytwarzają reaktywne formy tlenu, co sprawia, że mają one znaczenie w badaniach nad stresem oksydacyjnym.
• Linia ta znalazła zastosowanie w badaniach nad mikrośrodowiskiem guza glejaka wielopostaciowego, farmakologii leków oraz badaniach nad rusztowaniami z biomateriałów.
• Interleukina-1 beta — stosowana samodzielnie lub w połączeniu z interferonem gamma — jest najskuteczniejszym czynnikiem wywołującym stan zapalny w tej linii komórkowej; reakcje na LPS są stosunkowo niewielkie, a TNF-alfa i tlenek azotu praktycznie nie występują.

Czym jest HMC3?

HMC3 (numer katalogowy Cellosaurus CVCL_II76) to transformowana ludzka linia komórkowa mikrogleju pochodząca z mózgu płodu w 8.–10. tygodniu ciąży. Płeć dawcy nie została określona. U dawcy nie stwierdzono żadnych chorób. Linię tę ustanowili Janabi i współpracownicy w 1995 r. poprzez transfekcję pierwotnych hodowli embrionalnych makrofagów mózgowych plazmidem kodującym duży antygen T wirusa SV40, uzyskując w ten sposób cztery ciągłe linie komórkowe mikrogleju, z których klon 3 stał się najczęściej stosowany. [1] Zmodyfikowane komórki zachowały cechy charakterystyczne dla makrofagów, takie jak zdolność do adhezji i niespecyficzna aktywność esterazy, oraz były zdolne do fagocytozy cząstek zymosanu, choć aktywność fagocytarna pozostawała na niskim poziomie. Komórki te spontanicznie wytwarzały interleukinę-6, a jej produkcja ulegała dalszemu zwiększeniu po stymulacji interleukiną-1 alfa. [1] W kompleksowym, systematycznym przeglądzie literatury z 2018 roku, przeprowadzonym przez Dello Russo i współpracowników, zebrano dostępne dane charakterystykowe dotyczące tego klonu i wyjaśniono ważną kwestię budzącą niejasności: ta sama linia komórkowa była znana pod nazwami CHME3, C13-NJ i CHME-5. [3] W wyniku przeglądu stwierdzono, że niezależnie od stosowanej nazwy komórki te charakteryzują się porównywalnym profilem antygenowym i funkcjonalnym i należy je traktować jako jeden model eksperymentalny — przy czym zwrócono uwagę, że w kilku dostępnych na rynku porcjach CHME-5 stwierdzono zanieczyszczenie krzyżowe komórkami glejaka szczura. Zapas HMC3 (ATCC CRL-3304) poświadczony przez ATCC jest wolny od tej niejasności.

Informacje dotyczące hodowli komórek HMC3

Komórki HMC3 są odporne na różne rodzaje pożywki podstawowej: z powodzeniem hodowano je w pożywkach EMEM, MEM oraz DMEM:Ham’s F12, z których każda została uzupełniona 10% surowicą. [3] Wybór ten nie jest jednak neutralny pod względem fenotypowym. Dello Russo i współpracownicy stwierdzili, że podstawowa produkcja reaktywnych form tlenu była znacznie niższa w komórkach hodowanych w pożywkach MEM lub DMEM:F12 niż w pożywce EMEM, co wskazuje na mniej aktywny fenotyp spoczynkowy. [3] Badacze porównujący dane z różnych laboratoriów powinni zatem odnotowywać rodzaj zastosowanej pożywki wraz z numerem pasażowania.

Zalety komórek HMC3

Komórki HMC3 stanowią wyjątkowo dostępny model ludzkich mikrogleju w sytuacji, gdy trudno jest pozyskać pierwotne komórki ludzkiego mikrogleju w ilościach wystarczających do badań na dużą skalę. Linia ta rośnie w sposób adhezyjny i jest łatwa w utrzymaniu. Co najważniejsze, komórki te konstytutywnie ekspresjonują Iba-1, zwiększają ekspresję MHC klasy II w odpowiedzi na interferon gamma oraz — w przypadku zasobu autoryzowanego przez ATCC — transkrybują niedawno zidentyfikowane geny charakterystyczne dla mikrogleju: CX3CR1, CSF1R, P2RY12 oraz TMEM119, stanowiąc biologicznie zweryfikowany odpowiednik pierwotnych ludzkich mikrogleju. [2] [3] Cechy te sprawiają, że komórki HMC3 stanowią powszechnie stosowaną platformę do badań mechanizmów chorób neurozapalnych, wymagających materiału komórkowego o powtarzalnych właściwościach, skalowalnym i w pełni ludzkim.

Kolejną zaletą komórek HMC3 jest ich reaktywność na określony zestaw bodźców zapalnych. Najskuteczniejszym induktorem interleukiny-6 jest interleukina-1 beta, która zwiększa podstawowe uwalnianie nawet pięćdziesięciokrotnie i działa synergistycznie z interferonem gamma; LPS i peptydy beta-amyloidu wywołują bardziej umiarkowane, zależne od stężenia wzrosty. [3] Ten stopniowany, powtarzalny profil odpowiedzi umożliwia przeprowadzanie eksperymentów zależnych od stężenia oraz badających zmiany w czasie, które trudno jest zrealizować w preparatach komórek pierwotnych. Ich reaktywność zarówno na bodźce prozapalne, jak i przeciwzapalne — w tym na środki farmakologiczne, takie jak rapamycyna i deksmedetomidyna — dodatkowo rozszerza ich zastosowanie w farmakologii leków oraz w badaniach przesiewowych środków neuroprotekcyjnych. [4] [5] Komórki te są również podatne na wiele wirusów neurotropowych, co rozszerza zakres ich zastosowania w badaniach z dziedziny neuroinfekcjologii.

Ograniczenia komórek HMC3

Jako linia komórkowa poddana transformacji komórki HMC3 zawierają duży antygen T wirusa SV40, który zapewnia im nieśmiertelność, ale także zmienia niektóre aspekty biologii komórkowej w porównaniu z pierwotnymi mikroglejem. Li i współpracownicy opisali nieoczekiwane wzorce ekspresji izoform NOX — obfite występowanie NOX4 przy niemal całkowitym braku mRNA NOX2 — co kontrastuje z pierwotnymi komórkami mikrogleju i ogranicza przydatność tej linii jako modelu wybuchu oddechowego, w którym pośredniczy NOX2. [2] [3] Zanim naukowcy wyciągną ogólne wnioski dotyczące mechanizmów, powinni zatem sprawdzić, czy badany szlak jest wiernie odtworzony w tej linii komórkowej.

Na uwagę zasługują jeszcze trzy ograniczenia. Po pierwsze, repertuar mediatorów zapalenia jest niekompletny: Komórki HMC3 wydzielają jedynie śladowe ilości cytokiny przeciwzapalnej IL-10 (rzędu kilku pg/ml), wytwarzają niewiele lub wcale TNF-alfa – zarówno spontanicznie, jak i po aktywacji prozapalnej – oraz wykazują stale podwyższony poziom IL-6, wywołany przez reaktywne formy tlenu zależne od NOX4. [2] [3] Po drugie, w wyraźnym przeciwieństwie do mikrogleju gryzoni, komórki HMC3 w stanie spoczynku nie wykazują ekspresji iNOS, a po stymulacji LPS, LPS w połączeniu z interferonem gamma, IL-1 beta lub TNF-alfa nie zaobserwowano ani indukcji iNOS, ani mierzalnej akumulacji azotynów. [3] Badania skupiające się na osi tlenku azotu nie są zatem odpowiednio uwzględnione w tym modelu.

Po trzecie, linia komórkowa została wyhodowana z tkanki mózgowej płodu, co oznacza, że jej profil transkrypcyjny i funkcjonalny może różnić się od stanów mikrogleju występujących u osób dorosłych, związanych z chorobami neurodegeneracyjnymi w późnym wieku. Badacze zajmujący się modelowaniem choroby Alzheimera lub choroby Parkinsona u dorosłych powinni, w miarę możliwości, interpretować dane uzyskane z linii HMC3 w połączeniu z uzupełniającymi systemami mikrogleju pochodzącymi z dorosłych komórek pierwotnych lub komórek iPSC. Wreszcie doniesienia dotyczące profilu markerów powierzchniowych nie są w pełni zgodne: podczas gdy Li i współpracownicy opisali konstytutywną ekspresję Iba-1 i CD14 wraz z indukowanymi interferonem gamma markerami CD11b, CD68 i MHC klasy II, [2] zarówno pierwotna charakterystyka autorstwa Janabiego i współpracowników [1] z danych z analizy cytometrii przepływowej przedstawionych przez Dello Russo i współpracowników dla szczepu ATCC CRL-3304 wynika, że komórki w stanie spoczynku wykazywały brak ekspresji markerów CD14 i CD11b, a interferon gamma nie powodował indukcji żadnego z tych markerów. [3] Na wyniki te wpływają zarówno klon przeciwciała, pożywka hodowlana, jak i liczba pasażowań; ogólnie rzecz biorąc, w przypadku linii ciągłych udokumentowano występowanie dryfu genetycznego podczas seryjnych pasażowań; ekspresję markera należy potwierdzić we własnym zakresie, a nie opierać się na domysłach.

Zobacz pełną specyfikację i złóż zamówienie

Zastosowania komórek HMC3

Neurozapalenie i aktywacja mikrogleju

Badania nad chorobami neurozapalnymi stanowią najbardziej rozbudowane zastosowanie komórek HMC3. Li i współpracownicy wykazali, że komórki HMC3 konstytutywnie wyrażają gen NOX4, co powoduje ciągłą produkcję reaktywnych form tlenu i utrzymującą się ekspresję IL-6 — odkrycie to sprawiło, że komórki te stały się modelem przewlekłego, niskiego stopnia neurozapalania. [2] Ten stały ton zapalny odzwierciedla pewne aspekty przygotowania mikrogleju obserwowane w stanach neurodegeneracyjnych, zapewniając odpowiednią podstawę dla badań interwencyjnych.

W przełomowym badaniu Baek i współpracownicy zbadali hamowanie domeny bromodomainowej BET w komórkach HMC3 za pomocą sekwencjonowania RNA. [6] Autorzy wykazali, że inhibitor BET, JQ1, osłabiał odpowiedź zapalną i migracyjną komórek HMC3 aktywowanych LPS, a także zidentyfikowali mechanizm tego działania: LPS indukuje czynnik transkrypcyjny IRF1, który bezpośrednio reguluje geny odpowiedzialne za chemokiny, cytokiny, geny stymulowane przez interferon oraz geny związane z migracją, a JQ1 znacząco zmniejsza poziom IRF1 wraz z jego genami docelowymi. Wyciszenie ekspresji IRF1 odtworzyło ten efekt i zahamowało migrację mikrogleju. [6] Praca ta ustaliła oś BET–IRF1 jako cel terapeutyczny w neurozapaleniu mikrogleju u ludzi oraz wykazała przydatność komórek HMC3 do badań nad interwencjami farmakologicznymi na poziomie mechanistycznym.

W tej linii komórkowej zbadano również wzorce molekularne związane z uszkodzeniem mitochondriów. Nasi i współpracownicy stwierdzili, że stymulacja mitochondrialnym DNA i kardiolipiną zwiększała komórkowy stres oksydacyjny w komórkach HMC3, przy czym nie wywoływała klasycznej odpowiedzi prozapalnej: nie doszło do zwiększenia ekspresji HLA-DR ani do wzrostu wydzielania TNF-alfa ani IL-6. [7] Autorzy zinterpretowali to jako potencjalny endogenny mechanizm regulacyjny ograniczający aktywację mikrogleju. Osobno Cappoli i współpracownicy wykazali, że inhibitor mTOR, rapamycyna, paradoksalnie zwiększała ekspresję i uwalnianie IL-6 w komórkach HMC3 aktywowanych koktajlem interferonu gamma i IL-1 beta, jednocześnie zmniejszając produkcję reaktywnych form tlenu — podważając założenia dotyczące przeciwzapalnego działania rapamycyny w komórkach odpornościowych występujących w ludzkim mózgu. [4] Badania te łącznie wskazują, że komórki HMC3 stanowią wrażliwy, istotny dla człowieka system do analizy szlaków molekularnych leżących u podstaw chorób neurozapalnych.

Modelowanie choroby Alzheimera i chorób neurodegeneracyjnych

Komórki HMC3 stały się ważnym narzędziem do modelowania udziału mikrogleju w chorobie Alzheimera. Wczesne badanie charakterystykowe przeprowadzone przez Lindberga i współpracowników na tym klonie, znanym pod nazwą CHME3, wykazało, że świeżo rozpuszczony amyloid beta(1–40) powodował zależny od dawki wzrost uwalniania IL-6, a także zależną od dawki utratę żywotności. [8] Alfa-hormon stymulujący melanocyty nie modyfikował odpowiedzi IL-6 wywołanej beta-amyloidem, ale zwiększał podstawowe uwalnianie IL-6 w sposób zależny od dawki, co przypisano podtypom receptorów melanokortyny MCR3 lub MCR5. [8] Praca ta potwierdziła, że komórki HMC3 stanowią przydatną platformę do badania związku między peptydami beta-amyloidu a reakcjami zapalnymi mikrogleju, które odgrywają kluczową rolę w patogenezie choroby Alzheimera.

González-Prieto i współpracownicy zbadali CX3CR1 — jedyny receptor dla chemokiny neuronalnej CX3CL1 — w chorobie Alzheimera. [9] Ekspresja CX3CR1 była zwiększona w korze mózgowej myszy 5xFAD oraz w próbkach mózgu ludzi z chorobą Alzheimera, a podanie reboxetyny, inhibitora wychwytu zwrotnego noradrenaliny, dodatkowo ją zwiększało in vivo. Natomiast bezpośrednie podanie noradrenaliny do komórek HMC3 oraz do pierwotnych mikrogleju szczura hamowało produkcję CX3CR1. [9] Autorzy doszli do wniosku, że reakcje mikrogleju na noradrenalinę mogą ulegać zmianom w przypadku braku neuronów wytwarzających CX3CL1 lub pod wpływem innych czynników niezwiązanych z mikroglejem — jest to pouczający przykład tego, w jaki sposób komórki HMC3 pozwalają wyodrębnić reakcję autonomiczną komórki, a tym samym ujawnić wpływ szerszego kontekstu tkankowego.

W badaniu dotyczącym deksmedetomidyny, przeprowadzonym przez Li i współpracowników, wykorzystano komórki HMC3 stymulowane LPS i ATP jako model neurozapalenia wywołanego przez inflamasom NLRP3, mającego znaczenie w chorobie Alzheimera. [5] Deksmedetomidyna hamowała uwalnianie IL-1β i IL-18 poprzez kaskadę c-Fos/NLRP3/kaspaza-1, co pozwoliło zidentyfikować nową pod względem mechanizmu oś przeciwzapalną w ludzkiej mikrogleju. Komórki HMC3 posłużyły również jako model do badania polaryzacji mikrogleju w odpowiedzi na ekstrakty roślinne zawierające fitoestrogeny, co dodatkowo rozszerza ich przydatność w odkrywaniu leków na choroby neurodegeneracyjne. [10] [11]

Wirusologia i infekcje OUN

Komórki HMC3 okazały się niezwykle wszechstronne w badaniach nad wirusowymi infekcjami układu nerwowego, biorąc pod uwagę ich ludzkie pochodzenie oraz rolę jako modelu pierwszej linii obrony mikrogleju w ośrodkowym układzie nerwowym. Martinez Viedma i Pickett porównali odpowiedź gospodarza komórek mikrogleju HMC3 i komórek łożyska JEG-3 na zakażenie wirusem Zika, wykorzystując panel 84 genów układu odpornościowego wrodzonego i adaptacyjnego, których profil zidentyfikowano 24 i 72 godziny po zakażeniu. [12] Oba typy komórek wykazały odrębne zestawy genów o zróżnicowanej ekspresji, a analiza szlaków sygnałowych wskazała, że sygnalizacja TLR7/8 była zahamowana w komórkach mikrogleju, podczas gdy w komórkach łożyska była aktywowana — rozbieżność tę zbadano następnie w eksperymentach z wykorzystaniem siRNA. W badaniu tym komórki HMC3 uznano za odpowiednią platformę do badań transkryptomicznych dotyczących interakcji gospodarz–patogen w wirusologii OUN.

Zhang i współpracownicy wykorzystali komórki HMC3 zakażone wirusem BoDV-1, aby wykazać, że miR-146a ułatwia replikację wirusa poprzez hamowanie osi sygnalizacji odporności wrodzonej IRAK1/TRAF6/NF-κB. [13] Odkrycie to dostarczyło wglądu w mechanizmy, dzięki którym wysoce neurotropowy wirus RNA unika odpowiedzi przeciwwirusowej mikrogleju. W odrębnym modelu zakażenia Angel-Ambrocio i współpracownicy wykazali po raz pierwszy, że ludzki rinowirus realizuje cały swój cykl wirusowy w komórkach HMC3, co wskazuje na mikrogleję jako potencjalny rezerwuar komórkowy powikłań OUN związanych z rinowirusem. [14] Linia ta umożliwia również replikację wirusa chikungunya bez znaczącej utraty żywotności aż do 72 godzin po zakażeniu. [19]

Sharma i współpracownicy zidentyfikowali prohibitynę 1/2 jako potencjalny receptor wejściowy dla wirusa dengi serotypu 3 w komórkach mikrogleju CHME-3 — synonimie linii HMC3 — wykorzystując testy wiązania białek metodą nakładania wirusa, proteomikę LC-MS/MS, wyciszanie za pomocą siRNA oraz koimmunoprecypitację. [15] Co istotne, tę samą zależność stwierdzono w neuronowych komórkach SH-SY5Y, ale nie w komórkach astroglialnych U-87 MG, co wskazuje, że droga wejścia wirusa jest specyficzna dla danego typu komórek. Podsumowując, te badania wirusologiczne podkreślają znaczenie komórek HMC3 jako szeroko stosowanego modelu ludzkich mikrogleju do badania patogenezy i strategii unikania odpowiedzi immunologicznej przez wirusy neurotropowe.

Mikrośrodowisko guza glejaka wielopostaciowego

Komórki HMC3 zostały wykorzystane jako model mikrogleju związanego z glejakiem w celu zbadania, w jaki sposób komórki nowotworowe glejaka wielopostaciowego przejmują fenotyp zapalny mikrogleju. Li i współpracownicy wykazali, że współhodowla komórek glejaka wielopostaciowego opornych na temozolomid z komórkami HMC3 sprzyjała polaryzacji komórek HMC3 w kierunku typu M2 oraz zwiększała wydzielanie cytokin pro-nowotworowych TGF-β i IL-6. [16] Polaryzacja ta była powiązana z obwodem lncRNA SNHG15/miR-627-5p/CDK6, a palbocyklib, inhibitor CDK4/6, zmniejszał poziom markerów M2, jednocześnie przełamując oporność na temozolomid w modelach ksenotransplantatów pochodzących od pacjentów.

Odkrycia te wskazują komórki HMC3 jako istotny model ludzki do badania wkładu mikrogleju w immunosupresyjne mikrośrodowisko glejaka wielopostaciowego. Możliwość modelowania interakcji między mikroglejem a glejakiem wielopostaciowym in vitro z wykorzystaniem komórek HMC3 stanowi przystępny system do identyfikacji celów terapeutycznych, które jednocześnie zwalczają oporność komórek nowotworowych i unikanie odpowiedzi immunologicznej. [16]

Środki neuroprotekcyjne i farmakologia leków

Komórki HMC3 są szeroko wykorzystywane do badań przesiewowych środków neuroprotekcyjnych oraz charakteryzowania ich mechanizmów działania w ludzkich mikrogleju. Martínez Leo i Segura Campos ocenili frakcje peptydowe z nasion Salvia hispanica pod kątem działania neuroprotekcyjnego w komórkach HMC3, stwierdzając, że frakcja o masie 1–3 kDa zmniejszyła wytwarzanie reaktywnych form tlenu o 51,3% oraz obniżyła uwalnianie tlenku azotu, TNF-alfa i IL-6, przy czym ogólny efekt ochronny wyniósł 79,0%. [17] Tego typu badania pokazują, w jaki sposób komórki HMC3 umożliwiają szybkie, istotne z punktu widzenia człowieka badania przesiewowe związków bioaktywnych pochodzących z żywności.

Ma'arif i współpracownicy przeprowadzili dwa powiązane badania z wykorzystaniem komórek HMC3 w celu oceny fitoestrogenów pochodzenia roślinnego z liści Marsilea crenata. Frakcja n-butanolowa zmniejszyła ekspresję MHC klasy II w komórkach aktywowanych interferonem gamma, co jest zgodne z hamowaniem klasycznej aktywacji M1, chociaż opisana zależność dawka–odpowiedź nie miała charakteru monotonicznego. [10] Ekstrakt z 96-procentowego etanolu zwiększył ekspresję markera M2, arginazy-1; w tym samym badaniu odnotowano spadek ekspresji aktywowanego receptora estrogenowego beta przy stężeniach 125 i 250 ppm, co stanowi wynik sprzeczny z samym tytułem artykułu i powinno być traktowane jako kwestia nierozstrzygnięta. [11] W obu badaniach wykorzystano dobrze scharakteryzowany protokół polaryzacji interferonu gamma w komórkach HMC3 w celu zbadania potencjalnej neuroprotekcji fitoestrogenowej w neurozapaleniu pomenopauzalnym.

W dziedzinie biomateriałów i inżynierii tkankowej Venkateswarlu i współpracownicy wykorzystali żywe komórki HMC3 hodowane na matrycach rusztowań wytworzonych metodą elektroprzędzenia do opracowania procedury obrazowania wolumetrycznego w czasie rzeczywistym w celu badania oscylacji wapnia w cytosolu przy użyciu konfokalnej mikroskopii skanującej laserowo. [18] Praca ta rozszerzyła zastosowanie komórek HMC3 poza klasyczną farmakologię na badania biomateriałów nowej generacji, ilustrując wszechstronność tej linii komórkowej w różnych kontekstach technologicznych w badaniach neurobiologicznych.

Wnioski

Komórki HMC3 — ludzki klon mikrogleju nr 3 — ugruntowały swoją pozycję jako podstawowy model in vitro w badaniach nad chorobami neurozapalnymi, chorobą Alzheimera, chorobami neurodegeneracyjnymi, wirusologią OUN, mikrośrodowiskiem guza glejaka wielopostaciowego oraz odkrywaniem środków neuroprotekcyjnych. Linia ta, pochodząca z tkanki mózgowej ludzkiego płodu i uwieczniona poprzez transfekcję wirusem SV40, wykazuje ekspresję kluczowych markerów mikrogleju i reaguje na określony zakres bodźców zapalnych, farmakologicznych i infekcyjnych. Badania, takie jak prace Baeka i współpracowników dotyczące inhibitorów BET, wykazały potencjał tej linii komórkowej w identyfikacji celów terapeutycznych w neurozapaleniu mikrogleju ludzkiego. Od podstawowych badań mechanistycznych nad reaktywnymi formami tlenu i sygnalizacją inflamasomu NLRP3 po stosowane badania przesiewowe neuroprotekcyjnych środków pochodzenia roślinnego oraz testowanie biomateriałów opartych na rusztowaniach komórkowych — komórki HMC3 oferują wyjątkową wszechstronność, pod warunkiem uwzględnienia podczas projektowania eksperymentów ich udokumentowanych ograniczeń dotyczących biologii TNF-alfa, tlenku azotu i NOX2. Naukowcy poszukujący sprawdzonego, skalowalnego i w pełni ludzkiego modelu mikrogleju uznają komórki HMC3 za cenne źródło wiedzy pozwalające pogłębić zrozumienie odporności mózgu i chorób. Aby zamówić komórki HMC3 lub uzyskać dodatkowe informacje na temat specyfikacji produktu, odwiedź stronę cytion.com.

Kluczowe publikacje

1. Janabi N, Peudenier S, Héron B (1995) Utworzenie ludzkich linii komórkowych mikrogleju po transfekcji pierwotnych hodowli embrionalnych komórek mikrogleju dużym antygenem T wirusa SV40. Neuroscience letters. PMID: 7478261
2. Li B, Bedard K, Sorce S (2009) Ekspresja NOX4 w ludzkich mikrogleju prowadzi do ciągłego wytwarzania reaktywnych form tlenu oraz do ciągłej ekspresji IL-6. Journal of innate immunity. PMID: 20375612
3. Dello Russo C, Cappoli N, Coletta I (2018) Ludzka linia komórkowa mikrogleju HMC3: na jakim etapie jesteśmy? Systematyczny przegląd literatury. „Journal of Neuroinflammation”. PMID: 30200996
4. Cappoli N, Mezzogori D, Tabolacci E (2019) Rapamycyna, inhibitor kinazy mTOR, zwiększa ekspresję i uwalnianie prozapalnej cytokiny – interleukiny 6 – modulując aktywację ludzkich komórek mikrogleju. EXCLI journal. PMID: 31645839
5. Li H, Zhang X, Chen M (2018) Deksmidetomidyna hamuje stan zapalny w komórkach mikrogleju pod wpływem stymulacji LPS i ATP poprzez kaskady c-Fos/NLRP3/kaspaza-1. EXCLI Journal. PMID: 29743866
6. Baek M, Yoo E, Choi HI (2021) Inhibitor BET osłabia odpowiedź zapalną i migrację komórek w ludzkiej linii komórkowej mikrogleju HMC3. Scientific Reports. PMID: 33893325
7. Nasi M, De Gaetano A, Bianchini E (2020) Wzory molekularne związane z uszkodzeniem mitochondriów stymulują wytwarzanie reaktywnych form tlenu w ludzkich mikrogleju. Molecular and cellular neurosciences. PMID: 32828963
8. Lindberg C, Hjorth E, Post C (2005) Wytwarzanie cytokin przez ludzką linię komórkową mikrogleju: wpływ beta-amyloidu i alfa-hormonu stymulującego melanocyty. Neurotoxicity Research. PMID: 16371321
9. González-Prieto M, Gutiérrez IL, García-Bueno B (2021) Ekspresja receptora CX3CR1 w mikrogleju wzrasta w chorobie Alzheimera i jest regulowana przez noradrenalinę. Glia. PMID: 32662924
10. Ma'arif B, Mirza DM, Hasanah M (2020) Działanie przeciwzapalne frakcji n-butanolowej Marsilea crenata Presl. w linii komórkowej mikrogleju HMC3. Journal of basic and clinical physiology and pharmacology. PMID: 31967965
11. Ma'arif B, Agil M, Laswati H (2020) Zwiększenie ekspresji Arg1 i aktywowanego ERβ w mikrogleju HMC3 poprzez indukcję 96-procentowego ekstraktu etanolowego z liści Marsilea crenata Presl. Czasopismo fizjologii i farmakologii podstawowej oraz klinicznej. PMID: 31981453
12. Martinez Viedma MDP, Pickett BE (2018) Charakterystyka różnych skutków zakażenia wirusem Zika w komórkach łożyska i mikrogleju. „Viruses”. PMID: 30453684
13. Zhang X, Guo Y, Xu X (2019) miR-146a sprzyja replikacji wirusa choroby Borna 1 poprzez szlak sygnałowy IRAK1/TRAF6/NF-κB. Virus Research. PMID: 31330207
14. Angel-Ambrocio AH, Bautista-Carbajal P, García-León ML (2020) Komórki mikrogleju HMC3 są wysoce podatne na zakażenie rinowirusem. Virus research. PMID: 32768491
15. Sharma A, Vasanthapuram R, M Venkataswamy M (2020) Prohibitina 1/2 pośredniczy w przedostawaniu się wirusa dengi typu 3 do ludzkich komórek neuroblastoma (SH-SY5Y) i mikrogleju (CHME-3). Journal of biomedical science. PMID: 32306962
16. Li Z, Zhang J, Zheng H (2019) Modulowanie obwodu lncRNA SNHG15/CDK6/miR-627 za pomocą palbocyklibu pozwala przezwyciężyć oporność na temozolomid i zmniejsza polaryzację M2 mikrogleju związanego z glejakiem w glejaku wielopostaciowym. Czasopismo badań eksperymentalnych i klinicznych nad rakiem: CR. PMID: 31462285
17. Martínez Leo EE, Segura Campos MR (2020) Neuroprotekcyjne działanie frakcji peptydowych Salvia hispanica na prozapalną modulację komórek mikrogleju HMC3. Journal of Food Biochemistry. PMID: 32207175
18. Venkateswarlu K, Suman G, Dhyani V (2020) Trójwymiarowe obrazowanie i kwantyfikacja oscylacji wapnia w cytosolu w czasie rzeczywistym w komórkach mikrogleju hodowanych na matrycach wytworzonych metodą elektroprzędzenia przy użyciu laserowej mikroskopii konfokalnej. Biotechnology and bioengineering. PMID: 32557561
19. Qadri SW, Kumar N, Santhoshkumar R (2022) Zakażenie ludzkiej linii komórkowej mikrogleju CHME-3 w celu zbadania neuropatogenezy wirusa chikungunya. Journal of neurovirology. PMID: 35352315