Wprowadzenie

Ten Komórki 3T6 – szwajcarskie komórki albinoskie, znana również jako Swiss 3T6, NIH 3T6, 3T6 i GM05862, stanowi jedną z najtrwalszych spontanicznie unieśmiertelnionych linii komórek fibroblastów myszy wykorzystywanych w badaniach biomedycznych. Linia ta, wyhodowana w 1963 roku przez Todaro i Greena z rozdzielonych embrionów myszy rasy Swiss, była jedną z pierwszych, które wykazały, że pierwotne komórki embrionalne myszy mogą ulegać spontanicznej nieśmiertelności w określonych warunkach pasażowania [1]. W kolejnych dziesięcioleciach naukowcy wykorzystywali komórki 3T6-Swiss albino w niezwykle szerokim zakresie dyscyplin, w tym w wirusologii, badaniach nad naprawą DNA, metabolizmie nukleotydów, biologii receptorów oraz ocenie biomateriałów. Krótki czas podwojenia komórek tej linii, jej silne właściwości wzrostowe oraz morfologia fibroblastów sprawiają, że jest to model łatwy do wykorzystania w eksperymentach. Jej dobrze scharakteryzowana reaktywność na czynniki wzrostu i mitogeny sprawiła również, że stała się preferowanym narzędziem do badania transdukcji sygnałów i regulacji cyklu komórkowego w kontekście fibroblastów nieprzekształconych w porównaniu z fibroblastami spontanicznie przekształconymi.

Najważniejsze wnioski

• 3T6-Swiss albino to spontanicznie unieśmiertelniona linia komórek fibroblastów myszy, wyhodowana w 1963 roku przez Todaro i Greena z embrionów myszy rasy Swiss.
• Linia komórkowa nosi numer katalogowy Cellosaurus CVCL_0601 i charakteryzuje się wyjątkowo krótkim czasem podwojenia wynoszącym około 15 godzin.
• Oznaczenie „3T6” odnosi się do schematu hodowli zastosowanego do uzyskania tej kultury: przenoszenie co 3 dni przy użyciu inokulum o stężeniu 6 × 10⁵ komórek na płytkę.
• Znajduje szerokie zastosowanie w badaniach wirusologicznych, zwłaszcza w badaniach nad transkrypcją, replikacją i białkami kapsydowymi poliomawirusów.
• Linia ta stanowi solidny model do badania mechanizmów naprawy DNA, sygnalizacji czynników wzrostu oraz biosyntezy nukleotydów.
• Komórki 3T6-Swiss albino są podatne na wewnątrzkomórkowe zakażenia bakteryjne, co sprawia, że nadają się do badań nad interakcjami między gospodarzem a patogenem.
• Linia ta została zatwierdzona do stosowania w testach na biokompatybilność i cytotoksyczność w ramach badań nad biomateriałami i gojeniem się ran.

Czym jest 3T6-Swiss albino?

Linia 3T6-Swiss albino (CVCL_0601) została wyhodowana z tkanki całego zarodka myszy rasy Swiss albino; w bazie Cellosaurus płeć tej linii podano jako męską. Hodowle założycielskie przygotowano poprzez rozdrobnienie połączonych embrionów myszy rasy Swiss w wieku od 17 do 19 dni, więc linia ta nie wywodzi się od pojedynczego, zidentyfikowanego zwierzęcia dawcy [1]. Linię komórkową uzyskano zgodnie z przełomową metodą 3T opracowaną przez Todaro i Greena, w ramach której pierwotne komórki embrionalne myszy poddawano seryjnym pasażom w stałych odstępach czasu i przy stałych gęstościach zaszczepiania, aż do momentu wystąpienia spontanicznej nieśmiertelności. Nazwa tej metody odzwierciedla bezpośrednio ten schemat: „3T” oznacza przenoszenie w odstępach trzydniowych, a druga liczba oznacza inokulum w jednostkach 10⁵ komórek na płytkę. W związku z tym hodowlę linii 3T6 utrzymywano przy gęstości 6 × 10⁵ komórek na płytkę, obok linii siostrzanych 3T3 (3 × 10⁵) oraz 3T12 (12 × 10⁵) opisane w tym samym badaniu [1].

Warunki hodowli zastosowane podczas tworzenia linii wpłynęły na ostateczny fenotyp. Podczas gdy komórki linii 3T3 były celowo utrzymywane w niskiej gęstości i nigdy nie dopuszczano do osiągnięcia przez nie konfluencji — co dało linię wykazującą wyjątkowo silne hamowanie kontaktowe — linie hodowane w wyższych gęstościach stopniowo traciły zdolność do hamowania kontaktowego, tworzyły wielowarstwowe struktury i osiągały znacznie wyższe gęstości nasycenia [1]. Banki komórek opisują zatem linię 3T6 jako niepodlegającą hamowaniu kontaktowemu, co stanowi wyraźną różnicę w stosunku do linii 3T3. Podobnie jak wszystkie ustalone linie myszy w tym badaniu, linia 3T6 również przeszła podczas ustanawiania z kariotypu diploidalnego do heteroploidalnego, osiągając zakres hipotetraploidalny; banki komórek zgłaszają niestabilny kariotyp z linią macierzystą obejmującą 78–81 chromosomów. Linia ta wytwarza kolagen i kwas hialuronowy, zachowując pewne cechy tkanki łącznej, które odzwierciedlają jej fibroblastyczne pochodzenie. Tożsamość gatunkową potwierdzono poprzez sekwencjonowanie wysokoprzepustowe ukierunkowane na gen podjednostki 1 oksydazy cytochromu c (COX1), co zapewniło niezależną molekularną weryfikację mysie pochodzenia [2].

Informacje dotyczące hodowli komórkowej

Zalety komórek 3T6-Swiss albino

Jedną z najbardziej praktycznych zalet komórek 3T6-Swiss albino jest ich szybkie tempo proliferacji. Todaro i Green udokumentowali, w jaki sposób czas pokolenia powstającej linii 3T6 skrócił się z 29 godzin do 15 godzin w ciągu ośmiu kolejnych transferów po osiągnięciu przez populację pełnej heteroploidalności, przy czym w tej samej linii odnotowano wartości poniżej 14 godzin [1]. Banki komórek podają zatem czas podwojenia wynoszący około 15 godzin. Umożliwia to prowadzenie eksperymentów o wysokiej wydajności i skraca czas potrzebny do uzyskania wystarczającej liczby komórek do badań, a przylegający, jednowarstwowy sposób wzrostu ułatwia bezpośrednią obserwację mikroskopową i manipulację.

Drugą istotną zaletą jest szeroka eksperymentalna uniwersalność komórek albinoskich 3T6-Swiss. Linia ta umożliwia stabilną i przejściową transfekcję różnorodnymi konstruktami ekspresyjnymi, została wykorzystana do produktywnego namnażania poliomawirusów oraz niezawodnie reaguje na bodźce pozakomórkowe, takie jak czynniki wzrostu i agoniści receptorów purynowych. Ta wszechstronność oznacza, że jedna linia komórkowa może zaspokajać wiele potrzeb eksperymentalnych w ramach jednego laboratorium, zmniejszając obciążenie związane z utrzymywaniem licznych odrębnych zasobów komórkowych. Ponadto linia ta wykazała swoją przydatność w szerokim spektrum dyscyplin — od wirusologii molekularnej po badania biomateriałów — co podkreśla jej szerokie zastosowanie.

Ograniczenia komórek 3T6-Swiss albino

Jako spontanicznie unieśmiertelniona linia komórkowa, która w trakcie tworzenia straciła zdolność hamowania kontaktowego, komórki albinoskie 3T6-Swiss osiągają znacznie wyższe gęstości nasycenia niż normalne fibroblasty i nie wykazują zależnego od gęstości zatrzymania wzrostu, charakterystycznego dla hodowli podlegających hamowaniu kontaktowemu [1]. W związku z tym nie odzwierciedlają one reakcji hamowania kontaktowego obserwowanych w liniach takich jak 3T3, co może stanowić kluczowy czynnik przy projektowaniu eksperymentów mających na celu odtworzenie fizjologii normalnych tkanek. Naukowcy zajmujący się badaniem supresji nowotworów, kontroli wzrostu zależnego od przyczepności lub normalnych reakcji gojenia ran powinni zachować ostrożność przy interpretacji wyników uzyskanych z tej linii. Kariotyp stanowi powiązane ograniczenie: linia 3T6 jest heteroploidalna, a nie diploidalna, i charakteryzuje się niestabilnym zestawem chromosomów w zakresie hipotetraploidalnym, dlatego nie stanowi odpowiedniego tła dla badań wymagających genomu euploidalnego.

Dodatkowe ograniczenie wiąże się z mysim, embrionalnym i fibroblastycznym charakterem modelu. Wyniki uzyskane na komórkach 3T6-Swiss albino mogą nie dać się bezpośrednio przełożyć na biologię komórek ludzkich ani na zróżnicowane typy komórek. Podobnie jak w przypadku wszystkich linii komórkowych hodowanych w sposób ciągły, dryf genomowy wynikający z dużej liczby pasażów może powodować zmienność fenotypową. Zaleca się zatem regularną autentyfikację w celu potwierdzenia tożsamości gatunkowej oraz wykrycia potencjalnych przypadków zanieczyszczenia krzyżowego w miarę upływu czasu. Należy zauważyć, że profilowanie krótkich powtórzeń tandemowych (STR), będące złotym standardem dla linii ludzkich, nie ma tutaj zastosowania; w przypadku linii komórkowych pochodzenia innego niż ludzkie uznaną metodą jest kod kreskowy DNA genu COX1, a linia 3T6 została zweryfikowana właśnie tą metodą [2].

Zobacz pełną specyfikację i złóż zamówienie

Zastosowania

Wirusologia i ekspresja genów wirusowych

Komórki 3T6-Swiss albino od kilkudziesięciu lat służą jako produktywny system gospodarza w badaniach nad poliomawirusami. Hyde-DeRuyscher i Carmichael wykorzystali komórki NIH 3T6 do przeprowadzenia szczegółowych testów typu „nuclear run-on” oraz analizy czasowej regulacji ekspresji genów poliomawirusa podczas infekcji produktywnej [3]. Ich prace wykazały, że przejście poliomawirusa z fazy wczesnej do późnej nie było regulowane na poziomie inicjacji transkrypcji. Zamiast tego przejście to wiązało się ze zmianami w przetwarzaniu RNA, co zasadniczo wpłynęło na zrozumienie regulacji genów wirusowych w fibroblastach myszy.

Rhee i Carmichael wykorzystali system infekcji NIH 3T6 do zbadania wydajności translacyjnej późnych mRNA poliomawirusa. Dokonali oni koinfekcji komórek dwoma szczepami wirusa różniącymi się jedynie sekwencjami niekodujących eksonów „late leader” w regionie 5' i izolowali polisomy w późnych fazach infekcji [4]. Ich eksperymenty z profilowaniem polisomów wykazały, że sekwencja późnego lidera nie wpływała na wydajność translacji, dostarczając ważnych informacji mechanistycznych na temat wykorzystania wirusowego mRNA.

W uzupełniającym badaniu Chang i współpracownicy zidentyfikowali sygnał lokalizacji jądrowej (NLS) w regionie C-końcowym mniejszej białka kapsydowego poliomawirusa VP2, stosując dwie zbieżne strategie [5]. W genetycznym podejściu „subtraktywnym” konstrukcje VP2 o pełnej długości i skrócone zostały transfekowane do komórek COS-7, co wykazało, że usunięcie reszt Glu307–Leu318 ograniczało lokalizację VP2 do cytoplazmy. Podejście biochemiczne typu „addytywnego” opierało się na komórkach NIH 3T6: syntetyczny peptyd odpowiadający tej sekwencji został połączony krzyżowo z albuminą surowicy bydlęcej i immunoglobuliną G, oznaczono fluorescencyjnie i wprowadzono metodą mikroiniekcji do cytoplazmy komórek 3T6, gdzie oba koniugaty gromadziły się w jądrze komórkowym, podczas gdy nieskoniugowane białka nośnikowe nie ulegały akumulacji. Przydatność komórek 3T6 do mikroiniekcji cytoplazmatycznej miała zatem kluczowe znaczenie dla ustalenia NLS.

Naprawa DNA i sygnalizacja czynników wzrostu

Komórki 3T6-Swiss albino są szeroko stosowane do badania naprawy pęknięć nici DNA wywołanych promieniowaniem jonizującym oraz roli czynników wzrostu w modulowaniu tego procesu. Bildin, Seregina i Zhestyanikov zbadali kinetykę naprawy pęknięć jednoniciowych (SSB) i dwuniciowych (DSB) w komórkach Swiss 3T6 poddanych działaniu promieniowania jonizującego w dawkach 5–10 Gy [6]. Do ilościowego oznaczenia pęknięć nici zastosowali elucję neutralną i alkaliczną oraz alkaliczną wirowanie w gradiencie sacharozy. Ich wyniki wykazały, że pozbawienie surowicy gwałtownie zmniejszało tempo naprawy, podczas gdy ponowna stymulacja czynnikiem wzrostu naskórka (EGF) i insuliną częściowo je przywracała, co pozwoliło ustalić bezpośredni związek między sygnalizacją mitogenną a zdolnością do naprawy uszkodzeń DNA.

W kolejnym badaniu Bil’din, Seregina i Zhestianikov rozszerzyli te prace, charakteryzując konkretne polimerazy DNA biorące udział w naprawie pęknięć pojedynczych nici (SSB) wywołanych promieniowaniem w proliferujących, spoczynkowych i stymulowanych mitogenem komórkach Swiss 3T6 [7]. Wykorzystując afidikolinę, specyficzny inhibitor polimeraz DNA alfa i delta, oraz 2',3'-dideoksytymidynę-5'-trifosforan do hamowania polimerazy DNA beta, odkryli, że naprawa pęknięć łańcuchowych (SSB) była bardziej wrażliwa na afidikolinę niezależnie od stanu proliferacji. Afidikolina hamowała odbudowę DNA około trzykrotnie silniej w komórkach spoczynkowych i stymulowanych mitogenem niż w komórkach aktywnie proliferujących, co wskazuje na polimerazę wrażliwą na afidikolinę — najprawdopodobniej polimerazę DNA alfa — jako etap ograniczający naprawę w komórkach spoczynkowych.

W dziedzinie metabolizmu nukleotydów Tatibana i współpracownicy badali wczesną stymulację mitogenną przepływu metabolicznego poprzez pirofosforan fosforybozylu (PRPP) do nukleotydów [8]. Pracując głównie na komórkach Swiss 3T3, wykazali, że EGF w połączeniu z insuliną zwiększał przepływ przez PRPP mniej więcej dwukrotnie oraz że do tej odpowiedzi niezbędny był dopływ zewnętrznego magnezu. Spoczynkowe komórki Swiss 3T6 zbadano wraz z ludzkimi fibroblastami płodowymi i wykazano porównywalną stymulację syntezy nukleotydów po ekspozycji na surowicę, co umieściło komórki 3T6 bezpośrednio w serii eksperymentalnej i zilustrowało, w jaki sposób biosynteza de novo puryn i pirymidyn jest aktywowana jako wczesna reakcja na stymulację mitogenną.

Regulacja cyklu komórkowego i różnicowanie

Przełomowe badanie przeprowadzone przez Kleusera i Adama polegało na bezpośrednim porównaniu komórek Swiss 3T3 i 3T6 w celu zbadania związku między zawartością rybosomalnego RNA, wielkością komórek oraz wejściem w cykl komórkowy [9]. Ich wyniki ujawniły fundamentalną różnicę biologiczną między tymi dwiema liniami: komórki 3T3 wymagały osiągnięcia progowego poziomu zawartości rRNA przed ponownym wejściem w cykl komórkowy, podczas gdy komórki 3T6 inicjowały replikację DNA bez znaczącego wzrostu poziomu rRNA. Różnicę tę zinterpretowano jako dowód na to, że transformacja linii 3T6 wiązała się z odłączeniem od punktu kontrolnego wielkości komórki, który normalnie reguluje wejście w cykl komórkowy, co pozwoliło na mechanistyczne zrozumienie transformowanego fenotypu tej linii.

Thayer i współpracownicy wykazali, że transfekcja genu determinującego różnicowanie miogeniczne MyoD1 aktywuje ekspresję endogennego genu MyoD1, co wskazuje na pozytywną autoregulację [10]. Głównym systemem eksperymentalnym była linia 10T1/2, ale wpływ na endogenny mRNA MyoD1 odtworzono w komórkach Swiss 3T6 — co warte odnotowania, była to jedyna dodatkowa linia spośród kilku badanych linii fibroblastów i adipoblastów, w której zjawisko to zaobserwowano. Ta specyficzność sprawia, że linia 3T6 stanowi pouczające, sprzyjające tło dla badań nad konwersją miogeniczną. W tej samej pracy wykazano, że MyoD1 i miogenina uczestniczą w pętli pozytywnej autoregulacji, co stanowi mechanistyczny wkład w zrozumienie determinacji miogenicznej, opublikowany w czasopiśmie „Cell”.

Chin i Liem wykorzystali komórki Swiss 3T6, równolegle z mysimi komórkami L ^tk−, jako stabilny gospodarz transfekcji w celu zbadania ekspresji białek neurofilamentów szczura NF-L i NF-M w kontekście komórkowym innym niż neuronalny [11]. Ekspresję cDNA neurofilamentów sterowały promotory wirusa SV40 i wirusa mięsaka Rousa, natomiast wczesny promotor wirusa SV40 sterował markerem selekcyjnym neomycyny. W przypadku obu konstrukcji, zarówno NF-L, jak i NF-M, uzyskano klony oporne na G418, jednak udało się wyizolować jedynie klony wyrażające NF-M wykrywalne metodą immunofluorescencji; mikroskopia immunoelektronowa wykazała kolokalizację NF-M z wimentyną na tych samych włóknach pośrednich. Osobno Gonzalez i współpracownicy wykorzystali mysie fibroblasty Swiss 3T6 do scharakteryzowania dwóch odrębnych szlaków sygnałowych, w których pośredniczą receptory ATP, regulujących wypływ wapnia i permeabilizację błony komórkowej, wykazując selektywną desensytyzację między szlakami, co jest zgodne z istnieniem wielu receptorów purynowych w tych komórkach [12].

Interakcje między gospodarzem a patogenem

Komórki albinosów szwajcarskich 3T6 okazały się produktywnym modelem in vitro do badania wewnątrzkomórkowych patogenów bakteryjnych, w szczególności Spiroplasma eriocheiris. Hou i współpracownicy wykazali, że S. eriocheiris może inwazować komórki 3T6, tworzyć ciałka inkluzyjne i indukować wakuolizację, co zaobserwowano za pomocą immunofluorescencji i transmisyjnej mikroskopii elektronowej [13]. Cytometria przepływowa i testy MTT potwierdziły, że infekcja indukowała apoptozę i znacząco zmniejszała żywotność komórek. Zakaźne bakterie były wykrywalne już po upływie jednej godziny od zakażenia, a ich liczba gwałtownie wzrosła po 12 godzinach. Porównawcza analiza profilu ekspresji mRNA i mikroRNA w zakażonych komórkach 3T6 pozwoliła zidentyfikować po sześciu godzinach 619 transkryptów o zróżnicowanej ekspresji oraz 22 miRNA o zróżnicowanej ekspresji, których ekspresja skupiała się na szlakach sygnałowych adhezji ogniskowej i MAPK.

Mechanizmy molekularne tej interakcji zostały dokładniej zbadane w tym samym modelu komórkowym. Hou i współpracownicy zidentyfikowali białko podobne do adhezyny (ALP) na błonie zewnętrznej S. eriocheiris i wykazali, że jest ono niezbędne do zakażenia komórek 3T6-Swiss albino [14]. Przesiew metodą dwuhybrydową drożdżową, metoda far-western blotting oraz eksperymenty kolokalizacyjne wykazały, że ALP wiąże się z domeną EGF mysiego białka fibuliny-7 oraz że rekombinowane ALP hamuje aktywność szlaku EGFR w komórkach 3T6 poprzez konkurencję z EGF — co stanowi uderzający przykład wykorzystania przez bakteryjne białko powierzchniowe osi czynnika wzrostu gospodarza. W uzupełniającym badaniu Zhu i współpracownicy scharakteryzowali lizo-fosfolipazę S. eriocheiris, zwracając uwagę na zdolność tego organizmu do inwazji i przetrwania w mysich komórkach 3T6, a także wykazali za pomocą neutralizacji przeciwciał, że enzym ten przyczynia się do zjadliwości we wczesnej fazie zakażenia [15]. Wszystkie te badania potwierdzają, że komórki 3T6-Swiss albino stanowią powtarzalny model ssaków do badań nad zakażeniami wywołanymi przez Spiroplasma.

Ocena biomateriałów i zastosowania w biosensorach

Silny wzrost i cechy fibroblastyczne komórek 3T6-Swiss albino sprawiły, że stały się one użytecznym modelem do oceny biokompatybilności nowych biomateriałów. Rathinavel i współpracownicy ocenili elektroprzędzone kompozytowe nanokostury składające się z mezoporowatej krzemionki (SBA-15), polikaprolaktonu i kurkuminy pod kątem zastosowań w gojeniu ran [16]. Migrację komórek, proliferację i biokompatybilność oceniano w komórkach Swiss 3T6 za pomocą testów adhezji komórkowej oraz testów na komórki żywe i martwe, uzupełniając badania antybakteryjne oraz model ran u szczurów in vivo. Badanie podkreśliło praktyczną przydatność komórek 3T6-Swiss albino jako platformy przesiewowej dla potencjalnych biomateriałów wspomagających gojenie ran.

Oprócz badań materiałowych komórki 3T6-Swiss albino zostały wykorzystane w badaniach nad biosensorami opartymi na komórkach. Nicolini i współpracownicy wykorzystali krzemowy potencjometryczny biosensor przemienny (PAB) — konfigurację przetwornika wrażliwego na pH, adresowalnego światłem — do monitorowania w czasie rzeczywistym tempa zakwaszania przestrzeni pozakomórkowej jako wskaźnika toksyczności leku [17]. Oprócz pierwotnych hepatocytów szczurzych i komórek wątrobiaka HepG2 poddanych działaniu mitoksantronu autorzy zarejestrowali zmiany tempa zakwaszania mysich fibroblastów 3T6 po podaniu cytarabiny (Ara-C) – antymetabolitu DNA – oraz porównali odczyty czujnika z wynikami uzyskanymi za pomocą konwencjonalnej mikroskopii optycznej, testami z użyciem czerwieni neutralnej oraz błękitu trypanowego. Linia ta doskonale nadawała się do tych eksperymentów ze względu na przewidywalną aktywność metaboliczną oraz łatwość hodowli na podłożach czujnikowych. Podsumowując, zastosowania te pokazują, że komórki 3T6-Swiss albino zajmują użyteczną niszę w badaniach translacyjnych łączących biologię komórkową z materiałoznawstwem.

Wnioski

Komórki albinoskie 3T6-Swiss (CVCL_0601) stanowią niezwykle wszechstronną i historycznie znaczącą linię komórek fibroblastów myszy. Linia ta, pierwotnie wyhodowana z embrionów myszy rasy Swiss przez Todaro i Greena w 1963 r. w ramach trzydniowego schematu transferu przy gęstości 6 × 10⁵ komórek na płytkę, zgromadziła obszerną literaturę obejmującą wirusologię, naprawę DNA, biologię cyklu komórkowego, różnicowanie miogeniczne, sygnalizację receptorową, interakcje gospodarz–patogen oraz ocenę biomateriałów. Jej krótki czas podwojenia, podatność na infekcję wirusową prowadzącą do namnażania wirusa oraz reaktywność na czynniki wzrostu i mitogeny sprawiają, że jest to łatwy w obsłudze i elastyczny eksperymentalnie system modelowy. Niezależnie od tego, czy celem jest badanie transkrypcji poliomawirusa, analiza naprawy pęknięć nici DNA wywołanych promieniowaniem i regulowanych przez EGF, ocena biokompatybilności nowych rusztowań wspomagających gojenie ran, czy też analiza wewnątrzkomórkowej patogenezy bakteryjnej, komórki 3T6-Swiss albino stanowią dobrze zweryfikowaną i powtarzalną platformę eksperymentalną. Naukowcy pragnący włączyć tę linię komórkową do swoich programów badawczych mogą zapoznać się z pełną specyfikacją produktu lub zamówić komórki 3T6-Swiss albino bezpośrednio na stronie cytion.com.

Najważniejsze publikacje

1. Todaro GJ, Green H (1963) Badania ilościowe wzrostu komórek embrionalnych myszy w hodowli oraz ich rozwoju w ustabilizowane linie. The Journal of Cell Biology. PMID: 13985244
2. Lung O, Candlish R, Nebroski M i in. (2021) Sekwencjonowanie o wysokiej przepustowości w celu identyfikacji gatunkowej i wykrywania zanieczyszczeń w 63 liniach komórkowych. Scientific Reports. PMID: 34737324
3. Hyde-DeRuyscher R, Carmichael GG (1988) Przełączanie między wczesnymi a późnymi genami poliomawirusa nie jest regulowane na poziomie inicjacji transkrypcji i wiąże się ze zmianami w przetwarzaniu RNA. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America. PMID: 2848251
4. Rhee E, Carmichael GG (1989) Wydajność translacji cząsteczek późnego mRNA poliomawirusa, które różnią się sekwencjami swoich 5'-niekodujących późnych eksonów liderowych. Journal of Virology. PMID: 2535746
5. Chang D, Haynes JI 2nd, Brady JN, Consigli RA (1992) Identyfikacja sekwencji lokalizacji jądrowej w białku kapsydowym VP2 poliomawirusa. Virology. PMID: 1333132
6. Bildin VN, Seregina TB, Zhestyanikov VD (1990) Wpływ naskórkowego czynnika wzrostu (EGF) i insuliny na kinetykę naprawy uszkodzeń DNA wywołanych promieniowaniem. Acta Biologica Hungarica. PMID: 2094129
7. Bil'din VN, Seregina TB, Zhestianikov VD (1992) Regulacja procesu naprawy DNA w komórkach ssaków. IV. Rola polimeraz DNA w regulacji przez czynnik wzrostu naskórka naprawy jednoniciowych pęknięć DNA wywołanych promieniowaniem jonizującym w komórkach myszy Swiss 3T6. Tsitologiia (w języku rosyjskim; streszczenie w języku angielskim). PMID: 1295156
8. Tatibana M, Ishijima S, Kita K i in. (1989) Wczesna mitogeniczna stymulacja przepływu metabolicznego poprzez pirofosforan fosforybozylu do nukleotydów w komórkach myszy Swiss 3T3 oraz zapotrzebowanie na zewnętrzny magnez do tej odpowiedzi. Advances in Enzyme Regulation. PMID: 2483026
9. Kleuser B, Adam G (1985) Związek między zawartością rRNA w komórkach a regulacją cyklu komórkowego normalnych i transformowanych linii komórkowych myszy. Cell Biology International Reports. PMID: 3905022
10. Thayer MJ, Tapscott SJ, Davis RL, Wright WE, Lassar AB, Weintraub H (1989) Pozytywna autoregulacja genu determinacji miogenicznej MyoD1. Cell. PMID: 2546677
11. Chin SS, Liem RK (1989) Ekspresja białek neurofilamentów szczura NF-L i NF-M w transfekowanych komórkach nie-neuronalnych. European Journal of Cell Biology. PMID: 2516804
12. Gonzalez FA, Bonapace E, Belzer I, Friedberg I, Heppel LA (1989) W mysich fibroblastach Swiss 3T6 można rozróżnić dwa odrębne receptory ATP na podstawie ich desensytyzacji. Biochemical and Biophysical Research Communications. PMID: 2818584
13. Hou L, Gu W, Zhu H i in. (2017) Spiroplasma eriocheiris indukuje apoptozę mysich komórek 3T6-Swiss albino, co wiąże się z mechanizmem infekcji. Molecular Immunology. PMID: 28889064
14. Hou L, Liu Y, Gao Q i in. (2017) Białko podobne do adhezyny (ALP) Spiroplasma eriocheiris oddziałuje z białkami zawierającymi domenę naskórkowego czynnika wzrostu (EGF), ułatwiając infekcję. Frontiers in Cellular and Infection Microbiology. PMID: 28184355
15. Zhu H, Liu P, Du J i in. (2017) Identyfikacja białka lizo-fosfolipazy z Spiroplasma eriocheiris i weryfikacja jego funkcji. Microbiology (Reading). PMID: 27926815
16. Rathinavel S, Korrapati PS, Kalaiselvi P, Dharmalingam S (2021) Nanowłókna PCL/kurkuminy z dodatkiem mezoporowatej krzemionki do zastosowań w gojeniu ran. European Journal of Pharmaceutical Sciences. PMID: 34571179
17. Nicolini C, Lanzi M, Accossato P i in. (1995) Biosensor na bazie krzemu do badania toksyczności w czasie rzeczywistym w normalnych komórkach wątroby w porównaniu z komórkami nowotworowymi. Biosensors and Bioelectronics. PMID: 7576440